Drie dagen na elkaar ligt het openbaar vervoer in België plat. Op 24 november geven de vier Belgische vervoersbedrijven het startsein, gevolgd door een stakingsdag in alle openbare diensten en afgesloten met een interprofessionele staking van het ABVV. Het signaal kan niet duidelijker zijn: het moet anders, en het kan anders.

Het terugkerende riedeltje vanuit bepaalde politieke hoeken dat ‘het niet anders kan’ zijn we meer dan moe. Wij weten wel beter. Er zijn altijd keuzes: van eerlijke bijdragen tot torenhoge loonsubsidies die blijven vloeien. Maar onze voorstellen negeren en de kop in het zand steken, toont niets minder dan minachting.

Wat raakt De Lijn rechtstreeks?

De besparing van 30 miljoen euro op onze exploitatiebudgetten is een directe en bijzonder pijnlijke klap. Dat deze regering hiermee haar woord breekt, tart elke verbeelding. Waar is de beloofde budgetneutraliteit waarnaar wij moesten streven?
We zijn door een quasi onmogelijke reorganisatie geduwd en wanneer we die tot een goed einde brengen, worden we ‘beloond’ met een besparing. Het lijkt wel alsof men het ons misgunt dat deze hervorming gelukt is.

Daarbovenop komen geen extra middelen voor sociale programmatie. Het vele werk dat medewerkers de afgelopen jaren hebben verzet – in exploitatie en ondersteunende diensten – wordt blijkbaar niet gewaardeerd. Als alles uit onze eigen zak moet komen, dan willen wij niet meedoen. Zeker nu de loonnormwet geen extra koopkracht toelaat.

Signaal voor management

Het signaal is niet alleen gericht naar de politiek, maar ook naar het management. Keuzes moeten beter doordacht worden, zodat onze medewerkers zich in deze krappe budgettaire context gewaardeerd en ondersteund voelen.

We zien de ene reorganisatie na de andere, vaak zonder duidelijke meerwaarde. Budgetten voor externen stijgen, terwijl intern steevast wordt gezegd dat “het met minder moet”. Het gevolg: verwarring, stress en medewerkers die zich afvragen waarom hun leven constant overhoop moet zonder zicht op een positief effect ervan.

Daarom vraagt ACOD TBM: breng opnieuw rust, respect en vertrouwen in de organisatie.

Veilig werken is een recht

Veilig werken is een basisrecht en toch komt dat bij De Lijn steeds meer onder druk. In het CPBW stapelen de maatregelen zich op, zowel voor fysieke als mentale veiligheid. De werkdruk wordt voor veel collega’s onhoudbaar.

Ook financiële keuzes hebben impact op veiligheid. Zo zal in Limburg de dispatching in de toekomst niet langer fysiek aanwezig zijn. Dit druist in tegen alle adviezen en ervaringen: terrein­kennis is van cruciaal belang in noodsituaties. Ook de nieuwe radio en software faalt geregeld. Centralisatie zal de veiligheid op het terrein verzwakken.

Waar blijven de beloofde extra aanwervingen voor controlepersoneel? Tijdens de vorige regering werd hiervoor gepleit, maar nu worden er geen middelen uitgetrokken. In plaats daarvan wordt gekeken naar externe beveiligingsfirma’s zonder bevoegdheden. Dat is inefficiënt en bedreigt de veiligheid van ons personeel. Bovendien wordt het bestaande controlepersoneel steeds vaker ingezet om inkomsten te verhogen, waardoor zijn ondersteunende rol verdwijnt, met alle gevolgen van dien.

Genoeg is genoeg

ACOD TBM gaf tijdens de drie actiedagen een duidelijk signaal: het moet anders. Wij staan klaar voor dialoog, met De Lijn en met het kabinet-De Ridder. Vandaag nog. Maar laat een ding duidelijk zijn: als er geen verbetering komt, zetten wij de strijd verder. Want het kan en moet anders.

Stan Reusen